Vrolijk worden bij de Gamma

Soms is het tijd om een muurtje te schilderen. Zo was dat dit weekend bij mij het geval. Nog geen idee over de kleur (dat is het fijne van een huis waar geen eenheid is, alles kan) belandde ik bij de Gamma.

Lees meer

Werk aan het spoor

Uitgerekend nu ik voor het eerst alleen handbagage had, al mobiel ingecheckt was, dus de enige keer dat ik echt maar een half uur vóór vertrek op Schiphol hoefde te zijn en daar mijn reistijd op afgestemd had, uitgerekend die ochtend stond ik op station Amsterdam Zuid voor het bordje ‘Dit weekend werk aan het spoor tussen Amsterdam Zuid en Schiphol. Geen treinverkeer mogelijk, de NS zet bussen in, houdt u rekening met vertraging’.

Lees meer

Het doolhof

Onlangs kreeg ik een mooie metafoor aangereikt die ik hier gebruik om de coachrelatie uit te beelden. Samen met jou, de coachee, wandel ik door een doolhof dat jij hebt uitgekozen. We hebben van te voren besproken waarom je dit doolhof hebt uitgekozen en we hebben ons er van verzekerd dat dit doolhof een uitgang heeft. We weten alleen nog niet waar...

Lees meer

Je eigen bouwwerk

Zij was leider van een groot internationaal project. Ze was deskundig op slechts een deel van de inhoud en had onvoldoende grip op de mensen uit binnen- en buitenland die ze moest aansturen. Het was voor haar belangrijk om dit project tot een goed einde te brengen omdat het een promotie voor haar zou betekenen. Ze had twee dagen per week van haar werktijd om dit project te stroomlijnen maar gemiddeld was ze vier dagen per week bezig met ‘gedoe’ rondom dit project. Haar eigen inhoudelijke aandeel moest ze er een beetje bij doen als ze tijd over had terwijl ze dat nu het liefst deed. Ze lag vaak wakker van het gedoe en echt veel plezier in haar werk had ze niet meer. ‘Dus’, zei ze in het eerste gesprek, ‘ik kom hier om een betere projectleider te worden’.

Lees meer

Glimlachend tegen de wind in

Vorige week wandelde ik met mijn partner door de storm. Een hardloopster kwam ons tegen de wind in tegemoet met een getergd gezicht en slepende benen. “Kijk jij ook zo, als je hardloopt?”, vroeg hij. 

Een paar dagen later op de dijk had ik nèt - met de wind mee  - mijn allersnelste kilometertijd ooit neergezet maar moest nu de andere kant de dijk weer op met straffe tegenwind. Na een paar honderd meter zwoegen en al mijn gewonnen tijd verspeeld realiseerde ik me: ik loop nu met een getergd gezicht.

Lees meer

Nieuwe opties voor oude patronen

Ben jij als coach tevreden als je coachee aan het einde van het traject aan je teruggeeft heel blij te zijn met al het inzicht dat hij/zij heeft opgedaan? Ik hoop het niet. Als een coachee mij dat als enige resultaat teruggeeft, dan ben ik niet tevreden. Is inzicht dan niet waardevol? Jawel, kan hartstikke waardevol zijn, maar in een coachtraject is inzicht een middel, geen doel. Dat je beter begrijpt waarom je de dingen doet zoals je ze doet, maakt nog niet dat je hebt ervaren hoe je het voortaan anders gaat doen.

Lees meer

Valt hier nog wat te brengen?

Fietsend in de zon word ik die ochtend alleen maar ingehaald door racers. Ik vang flarden op van gesprekken als ze mij met grote snelheid passeren. ‘Daar haal ik zoveel energie uit’, hoor ik er één zeggen. Waaruit weet ik niet, maar deze zin blijft hangen. Ergens energie uithalen is tegenwoordig echt heel belangrijk. Allerlei testjes kunnen je laten zien, waar jij de meeste energie uithaalt en waar je beter bij uit de buurt kunt blijven. Ik hoor het mezelf ook regelmatig zeggen en ook ik doe de testjes.

Lees meer

Drie keer is zelf zwemmen

Drie keer had ik ‘m die ochtend gered. De eerste keer was toen hij de wasbak in gleed en dreigde weg te spoelen door de afvoer. Het moet voor hem een reusachtige afdaling hebben geleken, als een zwarte skipiste waarop hij vaart had gekregen en niet meer kon minderen. Met mijn vinger hield ik ‘m nog net op tijd tegen en hij klampte zich met zijn pootjes aan mijn huid vast als een drenkeling aan een laatste stuk hout. Hoe dicht ik daarna mijn vinger ook op de wastafel legde, het lieveheersbeestje weigerde ervan af te gaan. 

Lees meer

Een doos bananen

Op tv zag ik hoe Leo zijn Fietje de verrassing van haar leven bezorgde. Fietje van een jaar of 80 stond in het zwembad haar gymnastiekoefeningen te doen toen Leo ineens met een microfoon voor haar stond en haar bedankte voor alle jaren samenzijn en de wederzijdse steun. Ik bleek naar een reclame van een uitvaartverzekering te kijken die onder het mom van ‘waarom wachten met iets moois zeggen als het vandaag ook kan’ mensen de gelegenheid gaf een belangrijk persoon in hun leven een eerbetoon te brengen. Het laatste wat ik wil is ontroerd raken door een reclame, maar hier gebeurde het. 

Lees meer

Trillende handen

De  twee croissants die op mijn lijstje stonden waren de laatste boodschappen die ik nog in mijn karretje moest laden. Zoals in veel supermarkten lagen de croissants tussen een groot assortiment van andere broodjes in van die bakken met een rond gat erin en een tang waarmee je de gewenste broodjes uit dat gat kon vissen en in een plastic zakje moest doen. 

Lees meer