De koffie die niet meer was

Sinds een aantal maanden leid ik een project waarbij ik een volledig flexibele werkplek heb. Met een laptop, een mobiele telefoon en overal verstelbare bureaus en stoelen vind ik dat meestal goed te doen. Deze ochtend ben ik gehaast op zoek naar een overlegruimte omdat ik over een paar minuten een afspraak heb met een collega.

Lees meer

Wat maakt dat het je raakt?

‘Wat maakt dat je over je grenzen gaat? Wat raakt jou zo in de reactie van je medewerker? Wat kan er voor zorgen dat je minder last hebt van je gepieker?’ Het zijn vragen die zo logisch en vanzelfsprekend lijken in gesprekken die we hebben met elkaar. Ook als coach hoorde ik mezelf deze vragen regelmatig stellen. 

Lees meer

Plofgras

Het is begin november en op het platteland stinkt het naar gier. Voorbereidingen voor de winter zeker, zeg ik tegen de man naast me. Hij legt me uit dat er het hele jaar door wordt gegierd. Zeker op de stukken grond waar gras wordt gekweekt . Dat moet wel vier tot vijf keer geoogst kunnen worden en een regelmatige zwieper gier laat het gras letterlijk uit de grond schieten. "Dus er ligt in onze achtertuinen gewoon ordinair plofgras?", vraag ik hem ontsteld. Mopperend constateer ik dat er nergens meer tijd voor is en dat ook het gras tegenwoordig de grond uit wordt geduwd.

Lees meer

Single-mom weegschaal

Regelmatig spreek ik vrouwen die net als ik voor een langere periode hun kinderen grotendeels alleen hebben opgevoed. Wat we allemaal herkennen is een constante aanwezigheid van het schuldgevoel dat je je kinderen tekort doet.

Lees meer

De sfeerthermometer

Ze had wel wat meer op haar broer willen lijken want die kon zo lekker tegen hun moeder ingaan. Haar uit de tent lokken, haar verleiden om boos op hem te worden, of om haar machteloos met de armen in de lucht de kamer uit te krijgen. Zij durfde dat allemaal niet, was veel te bang dat haar moeder haar zou afwijzen, en had een hele verfijnde interne sfeerthermometer ontwikkeld waarmee ze het humeur van moeder nauwlettend in de gaten kon houden.

Lees meer

Een spugende vulkaan

In juli heb ik een belangrijk mondeling examen. Voor dat mondeling heb ik onder andere een opname nodig van vijf minuten waarin ik demonstreer hoe ik een groepsproces faciliteer. Mijn begeleide intervisie-methode leent zich daar uitstekend voor en onlangs had ik zo’n bijeenkomst. Na afloop fietste ik ongelooflijk blij naar huis: ik kon wel tien momenten bedenken uit deze bijeenkomst die ik kon gebruiken.

Lees meer

De meeuw op de pont

De meeuw op de pont keek me met halfgesloten ogen aan. Best raar, dacht ik, een meeuw die meevaart naar de overkant. Als hij zelf zou vliegen, zou hij daar een stuk sneller zijn. Blijkbaar had de meeuw een ander doel. Ik keek terug naar de meeuw en knikte even. Ja, herkende ik wel hoor, niet altijd de snelste route kiezen.

Lees meer

De makke van een linkshandige

Ik verbaas me soms nog over het effect van het linkshandig zijn en in welke lullige situaties je daardoor soms terecht komt. Iedereen die links is, herkent het wel: die prachtige vulpen die je moet laten liggen omdat je met je hand direct over het geschrevene wrijft, de tennisleraar die jou niet voor kan doen hoe die forehand met links nu precies gaat, scharen waarvan je een pijnlijke duim krijgt omdat de schuine kant bij je linkerhand geen effect heeft en superdure messen met de snijkant aan de verkeerde kant waardoor je die schijfjes komkommer toch alleen maar scheef kunt produceren. Ik schrijf dus met goedkope balpennen, heb het tennis opgegeven, laat mijn kinderen het knipwerk doen en gooi alle groente gewoon door een keukenapparaat als ik gelijke plakjes wil. 

Lees meer

Van winterslaap tot winterdrama

Karpman ontwikkelde de Dramadriehoek waarin het Spel van de Aanklager, de Redder en het Slachtoffer gespeeld wordt. De hoofdpersonen kunnen elke rol in het Spel aannemen en de uitkomst staat ook al van te voren vast: iedereen komt er als verliezer uit. Dat is wat ik op een druilerige middag zag in de drie-uur-durende film ‘Wintersleep’.

Lees meer

Kijken door de loslaatbril

Mijn oudste kind is net 18 geworden. Hij studeert in de stad waar hij nu woont en een echte noodzaak om op kamers te gaan is er niet. Dus moest daar een besluit over genomen worden. Het besluit volgde op een puber-moeder ruzie die er niet om loog.

Lees meer