Eindbestemming Genève

Ik vergeleek het met het voorbereiden van een vakantiereis. Bij mij werkt dat zo: al een hele tijd van te voren ga ik denken: paspoorten checken op verloopdatum, niet weer op het laatste moment de reisverzekering afsluiten, laptop meenemen wel/niet?, wat is er eigenlijk allemaal te doen in de omgeving? opzoeken en uitprinten, zonnebrandcrème niet alleen factor tien, totdat het lijstje in mijn hoofd te lang wordt om te onthouden en het handiger is om het op te schrijven.

Met het opschrijven ontstaan vanzelf subcategorieën: al in huis, nog aanschaffen, nog opzoeken en de subcategorie alleen als ik nog ruimte in mijn koffer heb. Zo net voor vertrek verlies ik altijd even het overzicht: had ik die zonnebril nu wel of niet ingepakt, spelletjes moeten ook nog mee maar waar ga ik die laten, hè ik had die lijst met restaurants nog even willen printen.. Maar altijd is er dat moment dat ik in de auto of het vliegtuig zit en de vakantie gewoon begonnen is. Ik ontspan: de belangrijkste zaken heb ik zeker geregeld en die tandpasta die ik misschien toch ben vergeten koop ik ter plekke wel. 

Deze metafoor schoot me te binnen toen ik deze zomer in Genève mijn mondelinge examen ging doen voor het CTA - de TA-senior coach/counseling kwalificatie waar ik de afgelopen vijf jaar aan gewerkt heb. Nadat ik afgelopen januari het schriftelijke deel van deze opleiding had afgerond, had ik nog een half jaar om het mondelinge deel voor te bereiden. Het begon wat chaotisch - dit boek nog lezen, dat model nog eens keer goed bekijken -  tot een min of meer gestructureerd plan van aanpak wat ik nog moest doen, dit weer in subcategorieën verdeeld - wat moet ik echt nog lezen, wat moet ik als je me ’s nachts wakker maakt zo kunnen opdreunen, welke terminologie in het Engels heb ik wel/niet paraat en de categorie alleen nog lezen als ik me verveel. Op de ochtend van mijn mondeling voelde ik even de paniek: ik had de belangrijkste stromingen nog een keer moeten lezen, ik weet nog maar zeven van de acht therapeutic operations van Berne! totdat ik tegen mezelf zei: Peters, de belangrijkste zaken heb je gewoon goed voorbereid en als je tijdens je mondeling tot de ontdekking komt dat je toch de tandpasta bent vergeten, los je dat gewoon ter plekke op.

Met dit vertrouwen ben ik mijn mondeling ingegaan en ik heb een fantastisch uur gehad, waarin ik al mijn kennis met de examencommissie heb kunnen delen. Het was een voorbereiding voor een bijzondere reis waarin ik glansrijk de eindbestemming heb bereikt.