Een spugende vulkaan

In juli heb ik een belangrijk mondeling examen. Voor dat mondeling heb ik onder andere een opname nodig van vijf minuten waarin ik demonstreer hoe ik een groepsproces faciliteer. Mijn begeleide intervisie-methode leent zich daar uitstekend voor en onlangs had ik zo’n bijeenkomst. Na afloop fietste ik ongelooflijk blij naar huis: ik kon wel tien momenten bedenken uit deze bijeenkomst die ik kon gebruiken.

Mijn opnames maak ik met een mobiel omdat de kwaliteit van de opnames bijzonder goed is en ik op vrij eenvoudige wijze stukjes kan knippen die ik vervolgens per email naar mezelf stuur en zo veilig kan opslaan op mijn laptop. Slechts één ding is belangrijk: het geknipte stukje moet ik opslaan als kopie. Doe ik dat niet, dan kiest mijn mobiel automatisch voor ‘kort origineel in’ en ben ik al het overige materiaal van de opname kwijt. Ik vergeet nooit op de knop ‘kopie’ te drukken. Echt nooit.

Nu dus wel. Mijn mobiel begint onmiddellijk als een vulkaan al mijn andere fragmenten uit te spugen. In mijn fantasie verrijzen aswolken waar met koeienletters boven geschreven staat: WAS HEEL BRUIKBAAR MATERIAAL GEWEEST, HIER MAAKTE JE EEN GEWELDIGE INTERVENTIE, ZEER MOOI GROEPSPROCES! En ik ben bereid alle hete brokstukken met mijn blote handen te vangen en terug te stoppen in mijn mobiel. Ondertussen zit ik mooi naar mijn schermpje te kijken waar ik processing punt punt punt zie staan en een draaiend radartje dat aangeeft dat er nog vrolijk verder wordt gespuugd. Van mijn opname van anderhalf uur resteert uiteindelijk 10 minuten.

Vergelijkbare verhalen van studiegenoten schieten door mijn hoofd en nu overkomt het mezelf. Ik voel me de man uit Linda’s miljoenenjacht die ook per ongeluk op de verkeerde knop sloeg. Als ik de kamer van mijn dochter in loop om over deze Grote Onrechtvaardigheid te vertellen, kijkt ze me aan en zegt: ‘balen mam, je bedenkt vast wel weer een oplossing, stukje chocola?’ Met haar ontnuchterende opmerking reduceert ze het hele voorval onmiddellijk tot iets komisch. We lachen erom en  voor de zekerheid nemen nog een stukje. Vooral even vasthouden dit gevoel.