De meeuw op de pont

De meeuw op de pont keek me met halfgesloten ogen aan. Best raar, dacht ik, een meeuw die meevaart naar de overkant. Als hij zelf zou vliegen, zou hij daar een stuk sneller zijn. Blijkbaar had de meeuw een ander doel. Ik keek terug naar de meeuw en knikte even. Ja, herkende ik wel hoor, niet altijd de snelste route kiezen.

Want hoe heerlijk is het om de keuze te kunnen maken je doel in je eigen tempo te bereiken en hoe vaak denk ik, dat ik die keuze helemaal niet heb. Opgejaagd door verwachtingen van de ander, vaak ook nog zonder dat die ander het weet; het resultaat belangrijker maken dan het proces, waardoor dat resultaat, eenmaal bereikt, vaak zijn waarde al weer heeft verloren. Het overkomt mij ook nog steeds, te snel mijn doel willen najagen. Inmiddels laat ik me er beter op aanspreken als ik het zelf niet in de gaten heb en er komt vast een moment dat ik dat ook helemaal zelf kan, maar voor nu is het een prima oplossing. Ik kan daardoor even afstand nemen en bedenken of dit echt de beste manier is mijn doelen te realiseren.

Ondertussen had de pont de overkant bereikt. Auto’s, fietsers en voetgangers verlieten het lompe ijzeren vlot. En terwijl nieuwe passagiers de pont betraden, de slagboom zich sloot en de pont koers zette naar waar ie vandaan kwam, zat de meeuw nog steeds op dezelfde plek. Onze blikken kruisten elkaar een laatste keer en bleven even aan elkaar hangen. Met nog steeds halfgesloten ogen maakte de meeuw me duidelijk dat ie nooit het plan had gehad aan de overkant af te stappen. Af en toe gewoon doelloos zijn is namelijk ook heel prettig. Ik wacht op de dag dat ik het ook aandurf zonder doel alleen maar heen en weer te gaan.