Single-mom weegschaal

Regelmatig spreek ik vrouwen die net als ik voor een langere periode hun kinderen grotendeels alleen hebben opgevoed. Wat we allemaal herkennen is een constante aanwezigheid van het schuldgevoel dat je je kinderen tekort doet.

Schuldgevoel als je je kinderen drie tot vier keer per week naar de kinderopvang brengt, schuldgevoel als je de oppas laat komen omdat je uit gaat en het grootste schuldgevoel als opa en oma een week in huis zijn omdat je zonder je kinderen op vakantie gaat. En niet dat je kinderen nu graag willen dat jij je schuldig voelt, helemaal niet, het is gewoon als een constante op de achtergrond aanwezig. De balans tussen wanneer je er voor je kinderen bent en wanneer je iets voor jezelf mag doen is simpelweg constant verstoord.

Ik stelde me dat voor als een weegschaal waar je in je eentje steeds van de ene naar de andere kant springt om de boel in balans te houden. Van de moederrol aan de ene kant, naar je andere rol als vrouw aan de andere kant. Door al dat gespring hangt de weegschaal uiteindelijk nooit stil. Ja, je bouwt een superconditie op, dat wel, maar even niet goed opletten en je ligt ernaast. Hoe fijn zou het zijn als er een soort ‘single-mom’-weegschaal werd ontwikkeld. Eentje waarbij je gewoon een neutraal gewicht in het moederschaaltje kunt leggen als jij een avond uit ben en waar je op afstand een gewichtje bij kunt leggen als het wat later wordt die avond. Dat gewicht hoef je dan niet meer als schuldgevoel mee te dragen, maar zorgt ervoor dat de boel in balans blijft. En andersom geldt dat natuurlijk ook. Als je weer eens het gevoel hebt niet aan jezelf toe te komen en met wallen onder je ogen toch per se naar dat dansfeest wil:  gewoon een gewicht in het vrouwenbakje leggen, je feestjurk verruilen voor je joggingbroek en lekker met je kinderen op de bank naar Shrek 2 kijken.