Van winterslaap tot winterdrama

Karpman ontwikkelde de Dramadriehoek waarin het Spel van de Aanklager, de Redder en het Slachtoffer gespeeld wordt. De hoofdpersonen kunnen elke rol in het Spel aannemen en de uitkomst staat ook al van te voren vast: iedereen komt er als verliezer uit. Dat is wat ik op een druilerige middag zag in de drie-uur-durende film ‘Wintersleep’.

Het weer in de film was niet veel beter, maar dat werd allemaal goedgemaakt door de shots van het prachtige Anatolische landschap waar de film zich afspeelde. Ook in het winterseizoen ziet dat er adembenemend uit. De film begon wat kabbelend, maar ontpopte zich al snel als een aaneenschakeling van vileine dialogen tussen de hoofdpersoon en zijn zus, zijn vrouw, zijn beste vriend en zijn rechterhand en de drie uur vlogen voorbij. Afwisselend zag ik ze één voor één de positie innemen van Redder, Slachtoffer of Aanklager en elke dialoog liet me steevast achter met een hè-jammer-weer-niet-nader-tot-elkaar-gekomen-gevoel.

Karpman zou ze allemaal bij elkaar gezet hebben, een vel papier neergelegd hebben en over de Dramadriehoek zou hij de Winnaarsdriehoek getekend hebben. In plaats van de positie van Aanklager te kiezen, zou hij uitgelegd hebben hoe je dingen kunt aankaarten zonder de ander de grond in te boren. Hij zou ze hebben laten zien dat ipv de Redder die ongevraagd zijn hulp aanbiedt, de hoofdpersoon zijn hulp had kunnen aanbieden, maar ook genoegen had kunnen nemen met een ‘nee, dankjewel’. En hij zou het Slachtoffer duidelijk gemaakt hebben, hoe hij ervoor had kunnen kiezen de verantwoordelijkheid voor zichzelf te nemen en hulp had kunnen inschakelen of een probleem had kunnen aanpakken. Niets van dit alles gebeurde in deze film.

Ik vroeg me na afloop af wat er gebeurd zou zijn als de hoofdrolspelers wél de winnaarsdriehoek hadden gekend en toegepast? Een hele saaie film vrees ik met weliswaar mooie landschappen, maar daar had de regisseur me geen drie uur voor warm laten lopen. Laten we de winnaarsdriehoek maar bewaren voor het echte leven.