Kijken door de loslaatbril

Mijn oudste kind is net 18 geworden. Hij studeert in de stad waar hij nu woont en een echte noodzaak om op kamers te gaan is er niet. Dus moest daar een besluit over genomen worden. Het besluit volgde op een puber-moeder ruzie die er niet om loog.

De volgende dag waren puber en moeder weer gekalmeerd en was het tijd voor een goed gesprek. Hij was er klaar voor, vertelde hij me. Klaar om op kamers te gaan. En ik was het met hem eens. Je bent thuis wel uitgeleerd, zei ik hem. Je moet het niet meer van je ouders hebben maar van anderen. En terwijl ik dit zei, had ik plotsklaps de grootste moeite om mijn traanklieren tot bedaren brengen. Dit-is-los-la-ten, dacht ik. Alsof ik mijn kind overdraag aan een volgend systeem, klaar om op een andere manier en vooral van anderen te gaan leren. Niet dat ik geen goede adviezen meer te melden heb, maar ze landen niet meer bij mijn kind. 

Dit inzicht maakt, dat ik nu al een paar weken door de bril kijk waar met koeienletters ‘loslaten’ op staat. Overal zie ik parallellen en ik raak ervan overtuigd dat loslaten niet meer is, dan accepteren dat de ander op een bepaald stuk uitgeleerd is. Soms gaat loslaten in goed overleg , soms is er een nieuwe oerknal nodig. Dat laatste gebeurt denk ik vooral als één niet wil loslaten en het leerproces van de ander daardoor belemmert. Dan zit er vaak niet veel anders op dan jezelf losmáken of soms zelfs losscheuren van de ander. 

Kijkend door de loslaatbril zie ik ook de parallel met het coachproces waar iemand komt met een vraag. Gedurende het coachtraject ontstaan inzichten, leermomenten, nieuwe opties en veranderingen, in de eerste plaats bij de coachee, maar ook een coach verandert een beetje door ieder coachtraject. Vanzelf komt het moment dat iemand bij mij heeft gehaald wat hij kwam halen en uitgeleerd is. Ook dan is het tijd om los te laten, ook al heb ik als coach nog genoeg adviezen paraat. 'Effect=Kwaliteit x Acceptatie' heeft iemand mij eens geleerd. Een zeer behulpzame formule in ieder loslaatproces.