Wie begint die wint

Onlangs vulde ik een online-test in over werkdruk. Aan het begin van de test werden mij de bekende vragen gesteld over geslacht, beroep, relatie, kinderen en natuurlijk mijn leeftijd. Aan deze laatste vraag hing zo’n uitklapschermpje waar ik naar mijn geboortejaar moest scrollen.

Inmiddels zelf de 45 gepasseerd, vind ik zo’n uitklapschermpje bij de vraag over mijn geboortejaar steeds vaker confronterend. Meestal begint het bij het jaar 2000 (welke puber van 15 jaar is geïnteresseerd in dezelfde enquêtes als ik?) en moet ik voor m’n gevoel eindeloos terug de tijd in scrollen. Maar bij deze online-test hadden de bedenkers het anders gedaan: het eerste  jaartal dat ik te zien kreeg was 1915. Je kunt je natuurlijk ook afvragen welke bejaarde van honderd een enquête over werkdruk invult, op internet notabene, maar deze keer genoot ik van de reis door de tijd op weg naar mijn eigen geboortejaar. De makers hadden mijn betrokkenheid bij de test gelijk weten te verhogen.

Ik realiseerde me hoe gemakkelijk het was om met zoiets eenvoudigs bij de ander een goed gevoel te creëren en moest hieraan denken nadat ik met een coachee het concept strooks had behandeld. Een strook –het concept is afkomstig uit de transactionele analyse -  is een eenheid van erkenning. Positief of negatief, voorwaardelijk of onvoorwaardelijk: we kunnen niet zonder. Ik zocht een leuke oefening met dit concept en stuitte in een leerboek op het youtubefilmpje ‘Free hugs in Sondrio Italy’. Een paar mensen delen op straat gratis onvoorwaardelijk positieve strooks uit: free hugs. Het is een prachtig filmpje waarin je de wisselwerking ziet tussen de zender en ontvanger van positief onvoorwaardelijk strooks. Hoe meer ‘free hugs’ iemand kan uitdelen, hoe enthousiaster hij de volgende voorbijganger benadert en hoe sneller hij een positieve respons van een volgende voorbijganger krijgt. Mij werd duidelijk dat of het nu over een jaartal in een test gaat of over een free hug, één  er gewoon moet beginnen.