In het zonnetje

Met mijn knieën naast mijn oren zat ik op rij 11 in het low-budget toestel naar Basel. Het was nog vroeg in de ochtend en over Schiphol hing een dikke mist. Na een vertraagd vertrek van een half uur vlogen we al snel boven de mist in het deel van de kosmos waar de lucht altijd helder blauw is.

De mistflarden in mijn hoofd trokken minder snel op en met het karretje van de stewards in zicht verheugde ik mij op ouwerwets slechte vliegtuigkoffie. Tegen de tijd dat het karretje komend van de voorkant bij rij elf was, was het karretje van de achterkant er ook, hetgeen betekende dat ik als laatste aan de beurt was en we de eindbestemming al begonnen te naderen. Ik bestelde toch mijn koffie, maar betalen met mijn bankpas kon niet. Wel met mijn creditcard, maar daar moest ik minimaal 7 euro op uitgeven. Nog niet wetende dat de prijzen in Zwitserland ook ongeveer op dit niveau zouden liggen, vond ik 7 euro voor een kopje koffie nog wat ver gaan en ik zag ervan af. Met een beetje mindfullness kreeg ik de geest ook wel weer scherp bedacht ik me. 

Of ik wel een glaasje water wilde vroeg een collega-steward met een brede glimlach. Nou ja, eigenlijk wel en dan doe ik gewoon of het een kopje koffie is, zei ik lachend terug terwijl ik het glaasje water aannam. De karretjes verdwenen elk weer naar hun eigen kant en tot mijn grote verbazing kwam de steward niet veel later weer mijn kant op met een beker koffie in zijn hand. Met dezelfde brede glimlach overhandigde hij mij de koffie. ‘Dan hoef je niet te doen alsof het koffie is'.

Toen ik na mijn terugkeer uit Basel een enquêteformulier over deze vlucht  kreeg toegestuurd heb ik dat voor de eerste keer ingevuld. ‘Ik wil graag uw medewerker met de blonde haren op deze vlucht in het zonnetje zetten, omdat hij feilloos aanvoelt hoe je iemand met z’n knieën naast zijn oren toch heel blij het vliegtuig uit laat gaan'.