Nieuwe vriendinnen die komen en gaan

Leuke meisjes liepen allemaal bij zoonlief weg. Volgens zijn moeder simpelweg omdat ie te dominant was. Hij bleef zijn nieuwe vriendinnen maar ongevraagde adviezen geven, net zolang totdat de dame in kwestie het zat was en hem verliet.

Op zijn werk was hij ook dominant. Dat was onder de huidige omstandigheden niet zo erg, hij werkte in één van de oliestaatjes, en daar werd enige mannelijke dominantie nog wel gepikt, vertelde ze. Maar als hij straks weer in Europa aan de slag zou gaan, zou dat vast anders worden.  Ze maakte zich zorgen. ‘Straks blijft ie zijn hele leven alleen! Hij moet hier echt iets mee doen.’ Het liefst zou ze hem eens naar een goede psycholoog sturen. En dan niet zo iemand, die gelijk zijn verleden oprakelt, nee, met dat soort flauwekul hoefden ze bij hem niet aan te komen, dat kon ze me op een briefje geven, maar gewoon iemand die met hem meedacht over zijn relaties, vervolgde ze haar betoog.

‘Vindt hij het zelf een probleem?’, vroeg ik haar. ‘Dat zijn vriendinnetjes steeds bij hem weggaan of dat ze hem op het werk dominant vinden?’ Ze keek me even aan en moest lachen. ‘Nee, híj maakt zich geen zorgen. Er komt tot nu toe vanzelf steeds weer een nieuwe vriendin voorbij en ontslagen is ie tot op heden ook nog nooit.’ Blijkbaar was de noodzaak om er iets aan te doen er voor hem nu simpelweg niet en gaf zij, voordat ze er erg in had, haar zoon ook allerlei ongevraagde adviezen. Ze zuchtte, keek een tijdje voor zich uit en zei tenslotte dat er voor haar niets anders op zat, dan te wachten totdat hij zó verliefd zou worden, dat hij eindelijk de noodzaak voelde om met zijn dominantie aan de slag te gaan.

Hoe moeilijk kan het toch zijn om je dierbaren hun eigen weg te laten gaan. ‘Misschien moet ik daar zelf maar eens mee aan de slag’, zei ze, terwijl ze zich omdraaide en wegliep.