Nattigheid

Bij de eerste aanraking met je tenen is het altijd even schrikken, je kuiten hebben daar wat minder last van, je knieën, dat wordt al weer kouder, bovenbenen geven lichte krampen en dan zie je in de verte die golf op je afkomen waarvan je weet, dat ie je buik gaat raken. Wat doe je?

a)     Je springt omhoog om het moment nog even uit te stellen. Meestal spring je trouwens niet hoog genoeg en gebeurt alsnog datgene wat je probeerde te vermijden.

b)     Je blijft staan en laat de golf op je buik breken. Dat gaat meestal gepaard met een hoop gegil.

c)     Je bent gekke henkie niet en zorgt dat je het water al in gezakt bent voordat die golf jou bereikt heeft.

d)     Je wacht tot het allerlaatste moment en duikt dan ónder de golf door om pas weer boven te komen als de golf helemaal over je heen gespoeld is.

e)     Je denkt geef mijn portie maar aan fikkie, draait om en rent als een speer het water weer uit.

f)      Huh? Waar gaat dit over? Je kent deze situatie helemaal niet, want je rent altijd gelijk de zee in zonder erover na te denken.

Ik heb deze vakantie maar weer eens ontdekt dat ik alle opties kan aankruisen. Afhankelijk van mijn humeur, tijdstip van de dag, de behoefte om af te koelen, degene met wie ik was, of nog andere redenen koos ik steeds voor iets anders. En omdat ik wel hou van een beetje aangename metafoor, heb ik besloten met het beeld van al deze keuzes mijn werk weer te starten. Dat betekent dat ik soms dus de dingen nog even voor me ga uitschuiven, of juist de confrontatie aanga, de situatie al voor zal zijn of het maar zo aangenaam mogelijk besluit te ondergaan. Soms zal ik ervoor kiezen om iets uit de weg te gaan en soms beslis ik gewoon zonder erover na te denken. Laat maar komen die golven.