Strategisch handelen van een dame op leeftijd

Op weg naar de bloemist zag ze dat aan de overkant de zon scheen. Daar wilde ze graag lopen. Ze stak het grasveld over, stapte in een kuil en viel. Op de één of andere manier wist ze weer thuis te komen en naar haar woning op vier hoog te klimmen. De drie weken die volgden zat ze met een dikke knie op een stoel en kon ze zich alleen door haar appartement voortbewegen met een stok. 

‘Ik ben 86’, vertelt ze, ‘en heb niet zoveel eten nodig, dus voordat ik door mijn voorraden heen ben, moet er meer gebeuren dan vallen op een grasveld. Maar als mijn buren mij vragen of ze boodschappen voor me kunnen meebrengen dan bedenk ik iets, ook al heb ik het niet direct nodig. Een rol beschuit, een paar appels, je kunt altijd wel iets verzinnen. Als ik steeds ‘nee’ zou zeggen, dan komt er een moment dat ze het me niet meer vragen.’

Een manager die alweer een hele tijd terug is op haar werk na een burn-out, komt eens in de zoveel tijd voor een coachgepsprek langs om vinger aan de pols te houden na deze voor haar ingrijpende periode. Ze vertelt dat haar directeur regelmatig aan haar vraagt of ze extra ondersteuning nodig heeft. Omdat het goed met haar gaat, wijst ze dit aanbod steeds af. Ik moet denken aan het verhaal van de oude dame en bespreek met deze manager de optie om toch af en toe gebruik te maken van het aanbod, al was het maar voor een klein project. Waarom zou ik? vroeg de coachee. Tsja, waarom zou je. Dat is nog best een lastige vraag om te beantwoorden. Misschien omdat er een moment komt dat je het wel nodig hebt en het om wat voor reden dan ook niet durft of kunt vragen. Dan is het fijn om te weten dat de ander de vraag uit zichzelf zal stellen.

Dat lijntje met de ander behouden door de ander van betekenis te laten zijn is dan misschien heel strategisch, maar wie wordt hier slechter van?