Voor voetbalmoeders met wedstrijdvrees

Soms gebeurt het je, dat je het contact met de realiteit even kwijt bent. Alsof iets ouds het even van je overneemt en je er zelf niets over te zeggen hebt. Je reageert op een manier zoals je dat helemaal niet van plan was maar het is gebeurd voor je er erg in hebt. 

Dat overkwam mij dit weekend toen ik naar een voetbalwedstrijd van mijn zoon stond te kijken en het eerste doelpunt een tegendoelpunt was. Ik ben moeder van een keeper die op vrij hoog niveau zijn wekelijkse potje voetbal speelt en waarbij winst of verlies nèt het verschil kan maken of je er landelijk nog toe doet als team of niet. In zo’n wedstrijd heb ik over alles een mening. De achterhoede voldoet niet, de voorhoede komt niet tot scoren, de scheidsrechter is partijdig of de zon staat verkeerd. Maar wat zich onder al die meningen afspeelt is dat ik last heb van stress. Stress dat mijn zoon niet voldoet als keeper, fouten maakt die niet nodig zijn en erger nog: dat ik daar als moeder op afgerekend word. Slaat nergens op, some you win, some you lose, ik weet het, maar het lijkt alsof ik daar een hele oude verwachting aan het oprakelen ben die nog steeds vervuld moet worden. En ik ben bij lange na nog niet de ergste. Ik ken moeders van andere keepers die bij de eerste 0-1 achterstand weglopen omdat ze de spanning van een eventuele 0-2 niet aan kunnen. Voetbalvaders heb ik trouwens nog nooit zien weglopen.

Anne Marie Linnenkamp heeft een interessant autonomie-model ontwikkeld waarmee je het voor jezelf inzichtelijk maakt als je een oude situatie over een actuele situatie aan het schuiven bent en waardoor je gaat denken, voelen en handelen alsof je in de oude situatie bent (zie www.acculade.nl). Door de overeenkomsten met het verleden te zien wordt het ook mogelijk de verschillen met het heden te benoemen. Door de verschillen te benoemen wordt het mogelijk om nieuwe opties te bedenken en toe te passen.

Aan dit model denk ik graag als de eerste tegengoal valt zodat ik de rest van de wedstrijd kan blijven kijken en na de wedstrijd kan zeggen: ‘Leuke wedstrijd! Jammer van dat doelpunt, maar was onhoudbare bal..’ Zo. We zijn weer in de realiteit.