Werk aan het spoor

Uitgerekend nu ik voor het eerst alleen handbagage had, al mobiel ingecheckt was, dus de enige keer dat ik echt maar een half uur vóór vertrek op Schiphol hoefde te zijn en daar mijn reistijd op afgestemd had, uitgerekend die ochtend stond ik op station Amsterdam Zuid voor het bordje ‘Dit weekend werk aan het spoor tussen Amsterdam Zuid en Schiphol. Geen treinverkeer mogelijk, de NS zet bussen in, houdt u rekening met vertraging’.

Niet de NS-site van te voren bezocht en op weg naar het station nog wel gedacht ‘het zal toevallig toch niet zo zijn, nee, dat zou wel heel toevallig zijn’ tot ‘het eerste het beste gele NS-hesje wat ik nu tegen kom krijgt de wind van voren’, met die gedachten rende ik naar de bus aan de andere kant van het station. Echt meters kun je met je hakken op die kinderkopjes niet maken en dat voedde mijn irritatie lekker. Tandenknarsend rende ik de trap op naar het gedeelte waar ik de bus zag staan. Buiten adem sprong ik de bus in en nog voordat ik mijn boosheid uitte over de laatste vijf minuten riep de buschauffeur mij toe ‘en daar komt de laatste passagier voor deze bus met een brede lach binnen!’ Alsof ik nog even stil stond op een T-splitsing, voelde ik dat ik op dat moment een keuze had: linksaf betekende nors antwoorden dat de NS nou niet bepaald de leukste was en de chauffeur in kwestie al helemaal niet, rechtsaf was de uitnodiging van deze chauffeur aannemen om uit mijn irritatie stappen en maar om de situatie te lachen.

Dat even stilstaan op een T-splitsing gebeurt vaak onbewust en is van hele korte duur. Het blijft echter jouw beslissing – onbewust of niet - hoe je reageert op de ander, hoogstens kun je je uitgenodigd voelen tot een bepaalde reactie en dat kan zelfs dwingend aanvoelen, maar uiteindelijk beslis je zelf welke richting je kiest. Het is leuk om te ontdekken dat je je van dit proces steeds bewuster kunt worden. En ik? Ik ben deze keer rechtsaf geslagen.