Het doolhof

Onlangs kreeg ik een mooie metafoor aangereikt die ik hier gebruik om de coachrelatie uit te beelden. Samen met jou, de coachee, wandel ik door een doolhof dat jij hebt uitgekozen. We hebben van te voren besproken waarom je dit doolhof hebt uitgekozen en we hebben ons er van verzekerd dat dit doolhof een uitgang heeft. We weten alleen nog niet waar...

Als coach hang ik niet boven het doolhof en kan ik op voorhand niet zien waar de uitgangen zijn. Ieder doolhof is uniek en ik kan je dan ook niet sturen door te zeggen: ‘Hier moet je links, en nu moet je rechts. Doe maar wat ik zeg, en dan kom je vanzelf bij de uitgang’. Ik kan wel sneller herkennen of we op het punt staan hetzelfde doodlopende paadje weer in te wandelen. Op deze kruispunten overleggen we wat we zullen doen. Ik nodig je uit een andere route te kiezen, zonder op voorhand te weten of deze nieuwe route ons gelijk naar de uitgang brengt en jij beslist of je de uitnodiging aanneemt. Als je er nog niet zo zeker van bent dat het een doodlopend pad is en je het daarom nog een keer wil bewandelen, loop ik met je mee en kijk met je mee naar wat we onderweg tegenkomen. Vaak is de herkenning halverwege al voldoende en draaien we alsnog om.

Het grootste deel van de route lopen we naast elkaar. Soms loop jij voorop en volg ik, soms loop ik voorop en volg jij. Soms stel jij even een pauze voor, soms doe ik dat. In overleg en met toestemming om elkaar te adviseren komen we zo bij de uitgang. Daar schudden we elkaar de hand, bedanken elkaar voor de samenwerking en vervolgen ieder ons eigen weg.