Je eigen bouwwerk

Zij was leider van een groot internationaal project. Ze was deskundig op slechts een deel van de inhoud en had onvoldoende grip op de mensen uit binnen- en buitenland die ze moest aansturen. Het was voor haar belangrijk om dit project tot een goed einde te brengen omdat het een promotie voor haar zou betekenen. Ze had twee dagen per week van haar werktijd om dit project te stroomlijnen maar gemiddeld was ze vier dagen per week bezig met ‘gedoe’ rondom dit project. Haar eigen inhoudelijke aandeel moest ze er een beetje bij doen als ze tijd over had terwijl ze dat nu het liefst deed. Ze lag vaak wakker van het gedoe en echt veel plezier in haar werk had ze niet meer. ‘Dus’, zei ze in het eerste gesprek, ‘ik kom hier om een betere projectleider te worden’.

We spraken een tijdje over wat dat dan was ‘een betere projectleider’ en ze ging experimenteren met een andere aanpak die haar die betere projectleider zou maken. Ieder experiment liep op weinig tot niets uit. ‘Zie je wel’, zei ze dan, ‘het wordt nooit iets met mij en die promotie kan ik zo wel vergeten’. Ik vroeg haar te fantaseren hoe het leven eruit zou zien als ze de promotie binnen had gehaald. Echt een vrolijke fantasie werd het niet, ze voorzag nog grotere projecten en kreeg het al benauwd bij die gedachte alleen.

Ze begon zich af te vragen wiens verwachtingen ze aan het inlossen was. Toen ze inzag dat die lang niet allemaal van haarzelf waren, ging ze haar eigen behoeften benoemen. Dat mondde uit in een concreet plan waarin ze nog maar één dag in de week projectleider was. Als ze hierover fantaseerde werd ze rustig en blij en ze concludeerde dat deze rust en blijdschap op dit moment in haar leven belangrijker waren dan haar promotie. Ze vroeg een gesprek aan met haar leidinggevende en zo werd ze projectleider voor alleen haar eigen deel. De promotie zou hierdoor langer op zich laten wachten, maar voor nu kon ze dat laten voor wat het was.

Bouwen op het fundament van je eigen behoeften levert  een bouwwerk op waar je graag in verblijft. Met het bouwen op het fundament van andermans behoeften weet je dat zo net nog niet. Het ziet er aan de buitenkant ook vast mooi uit maar als een thuis voelt het eigenlijk nooit.