Een doos bananen

Op tv zag ik hoe Leo zijn Fietje de verrassing van haar leven bezorgde. Fietje van een jaar of 80 stond in het zwembad haar gymnastiekoefeningen te doen toen Leo ineens met een microfoon voor haar stond en haar bedankte voor alle jaren samenzijn en de wederzijdse steun. Ik bleek naar een reclame van een uitvaartverzekering te kijken die onder het mom van ‘waarom wachten met iets moois zeggen als het vandaag ook kan’ mensen de gelegenheid gaf een belangrijk persoon in hun leven een eerbetoon te brengen. Het laatste wat ik wil is ontroerd raken door een reclame, maar hier gebeurde het. 

En ik raakte niet alleen ontroerd bij het filmpje van Leo en Fietje, maar ook bij Martine en Klaas, Pieter en zijn moeder en nog het meest bij Mark en Marc. In dit filmpje bedankte leerling Marc die vroeger veel gepest was en verlegen in het leven stond zijn mentor Mark die hem had geholpen om weer een trotse jongen te zijn. 

Wij Nederlanders zijn niet scheutig met bedankjes en complimenten. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg, je hoofd niet boven het maaiveld uitsteken, een gegeven paard niet in de bek kijken, kinderen die vragen worden overgeslagen, het zijn bevestigingen dat onze cultuur bol staat van diepgewortelde overtuigingen dat complimenten geven, ontvangen èn erom vragen hier niet de bedoeling zijn. 

Om los te komen van onze complimentloze maatschappij, vertrek ik tegenwoordig iedere ochtend met een virtuele doos bananen achter op mijn fiets naar mijn werk. Doel is dat ik ze uitdeel. Mijn directe naasten en ikzelf ontvangen er natuurlijk gedurende de dag een aantal, maar ik heb ook altijd bananen voor spontane complimenten aan wildvreemden. En zo ontstaat er door de dag heen een levendige uitruil van bananen. Het effect is, dat de ander en ik er buitengewoon vrolijk van worden. Aan het einde van de dag is er altijd nog een banaan voor mezelf: een compliment dat de doos leeg is. En omdat er een eindeloze voorraad virtuele bananen is, staat er de volgende ochtend als vanzelf weer een nieuwe volle doos op me te wachten. 

Ik sta dus vierkant achter het motto waarom wachten met iets moois zeggen als het ook vandaag kan en nodig iedereen uit deze overtuiging in de plaats van al die andere te zetten. Alleen dan zonder commercieel doel maar gewoon omdat je dat wil.