Besluiteloos of verkeerd besluit?

Besluiteloos noemde hij zichzelf. ‘Ik schuif alles voor me uit en het lijkt wel alsof ik nergens een besluit over kan nemen. Het werk stapelt zich op en uiteindelijk heb ik zoveel deadlines, dat ik alles wat ik moet doen afraffel, ontevreden ben over het resultaat en na de afraffelperiode minstens een week nodig heb om weer op te laden en te herstellen’.

Het valt me op hoe passief gedrag en besluiteloosheid zo vaak met elkaar in verbinding worden gebracht. Passief gedrag is echter ook een besluit. Er is een moment waarop je besluit om niets te doen, hoe onbewust dat moment misschien ook voor je is (na het lezen van dit stukje natuurlijk niet meer). En dat besluit heeft ook gevolgen zoals ieder besluit wat je neemt. In dit geval leidde het besluit om niets te doen voor hem tot stress, verlies van energie en veel minder plezier in zijn werk.

Dat niets doen een besluit was, was een mooi inzicht. Het maakte tegelijkertijd voor hem nog iets anders duidelijk: blijkbaar was hij heel goed in staat om beslissingen te nemen en was hij helemaal niet besluiteloos. Zijn besluiten dienden echter het verkeerde doel: het creëren van zoveel mogelijk onrust en chaos in plaats van het verkrijgen van overzicht en rust. Het miniscript van Taibi Kahler dat in de Transactionele Analyse wordt gebruikt, laat zien hoe we zo’n set van oude gedragingen lang kunnen blijven herhalen. Ian Stewart en Vann Joines geven een mooie inleidende uitleg van het miniscript in Transactionele Analyse, het Handboek (p. 156 , zesde druk 2006).

In dit geval was het zaak om zijn doelen weer helder te krijgen, zodat toekomstige besluiten voortaan in dat kader gemaakt werden. Andere besluiten met andere gevolgen.